Pamiętanie siebie
Zwykle uwaga idzie w jedną stronę: od Ciebie do tego, na co patrzysz. Widzisz ekran, twarz rozmówcy, drogę przed sobą, a siebie w tym nie ma. Pamiętanie siebie polega na tym, żeby uwagę rozdzielić: nadal widzieć to, co przed Tobą, i jednocześnie wiedzieć, że to Ty patrzysz, że siedzisz, że oddychasz.
Brzmi jak nic. Spróbuj utrzymać to przez minutę.
Ćwiczenie
- Wybierz zwykłą czynność: parzenie kawy, mycie rąk, drogę do samochodu.
- Rób ją jak zawsze, ale dodaj drugą połowę uwagi: poczuj stopy na podłodze, ciężar ciała, ruch rąk. I zauważ, że to Ty to robisz.
- Nie zamykaj się w sobie. To, co robisz i widzisz, ma zostać tak samo wyraźne jak przedtem.
- Gdy zorientujesz się, że znów jest tylko kawa, a Ciebie nie ma, po prostu wróć.
Wystarczy minuta, kilka razy dziennie. Dłużej na początku rzadko się udaje.
Co zauważysz
Że znikasz po kilku sekundach, a orientujesz się dopiero po godzinie. To nie błąd w ćwiczeniu, tylko jego wynik: widzisz na sobie, ile dnia mija bez Ciebie.
Chwile, w których się udało, zostają w pamięci ostrzejsze niż reszta dnia. Wieczorem sprawdzisz to w ćwiczeniu Dzień od końca.
Źródła
Pamiętanie siebie to jedno z głównych ćwiczeń w nauczaniu Gurdżijewa. Uspienski opisuje je we “Fragmentach nieznanego nauczania” jako uwagę skierowaną naraz w dwie strony: na to, co obserwujesz, i na siebie. Sposób z codzienną czynnością to uproszczenie tej strony.
