Dzień od końca
Sporą część dnia nie ma Cię przy tym, co robisz. Wieczorem da się to sprawdzić: wystarczy spróbować przypomnieć sobie dzień. Od końca, bo dzień opowiadany od rana układa się sam, z przyzwyczajenia, a wstecz trzeba go naprawdę zobaczyć.
Ćwiczenie
- Połóż się i zamknij oczy. Zacznij od chwili sprzed minuty: jak kładłeś się do łóżka.
- Cofaj się obraz po obrazie: wieczór, kolacja, droga do domu, popołudnie, południe, ranek, aż do przebudzenia.
- Oglądaj to jak film o kimś, kogo znasz. Nie oceniaj, nie poprawiaj, nie kończ rozmów, które się nie udały.
- Gdy złapiesz się na tym, że myśl poszła własną drogą, wróć do miejsca, w którym przerwałeś.
Jeśli zaśniesz, zanim dojdziesz do poranka, nic nie szkodzi. Jutro zacznij znowu od końca.
Co zauważysz
Najpierw dziury. Całe godziny, z których nie zostało nic, i kilka chwil ostrych jak fotografia. Te ostre to chwile, w których naprawdę byłeś obecny.
Po kilku dniach często dzieje się coś jeszcze: w ciągu dnia przypominasz sobie, że wieczorem będziesz to oglądać, i na moment się budzisz. Dzień robi się dłuższy w pamięci.
Sprawdź to
Przez tydzień zapisuj rano jednym słowem, dokąd wieczorem doszedłeś: do kolacji, do południa, do śniadania. Zobaczysz, czy sięgasz coraz dalej.
Źródła
Wieczorny przegląd dnia jest bardzo stary: znali go już pitagorejczycy. Odwróconą kolejność, od wieczora do rana, opisał Rudolf Steiner. W kręgu Gurdżijewa przeglądu dnia uczył A. R. Orage, w zwykłej kolejności. Tutaj ćwiczenie robi to samo co pytanie o ostatnią godzinę na stronie “Dlaczego tu jesteśmy”, tylko obejmuje cały dzień.
