Droga
Ta droga ma cztery etapy. Nie przechodzi się jej raz: każdy z nich jeszcze nieraz do Ciebie wróci. Wystarczy wiedzieć, na którym stoisz teraz.
1. Iskra
Zaczyna się od niepokoju. Od tarcia gdzieś w środku, od poczucia, że to, co masz, nie jest wszystkim, czym może być.
Iskrą bywa smutek. Bywa cierpienie, bywa tęsknota za miłością. Czasem to tylko ciche przeczucie, że jest coś więcej, a czasem kilka oddechów, po których świat wygląda inaczej.
Nie trzeba jej szukać. Skoro tu jesteś, już się tli.
2. Intencja
Iskra rozpala intencję. Na początku jest instynktem: nie umiesz jej nazwać, wiesz tylko, w którą stronę Cię ciągnie. Z każdym krokiem staje się wyraźniejsza, aż któregoś dnia potrafisz powiedzieć jednym zdaniem, po co idziesz.
Bywa jasna i mocna. Bywa, że przygasa. To nie koniec drogi, tylko jej zwykły rytm: wystarczy sobie o niej przypomnieć. Trzeba ją pamiętać tak, jak trzeba pamiętać siebie, żeby nie zniknąć z własnego życia.
Więcej o niej w dziale Koncepcje.
3. Praktyka
Praktyka to zwyczajny cud: chwila, w której przestajesz czytać o życiu i zaczynasz je czuć. Ciałem wzmacniasz umysł, umysłem wzmacniasz ciało. Krąg się domyka, a Ty rośniesz. Zaczynasz czuć świat, a w nim siebie: całego.
Praktyka nie jest drogą do nagrody. Jest nagrodą. Kto raz poczuł świat całym sobą, ten przestaje pytać, kiedy wreszcie dojdzie.
Ścieżki czekają w dziale Metody.
4. Krystalizacja
Nic nie wsiąka od razu. Każde ćwiczenie i każda rzecz, którą zrozumiałeś, potrzebują czasu. Ale to, co raz zrobiłeś, już w Tobie jest, jak ziarno w ziemi.
Na początku to tylko myśl, którą przyjąłeś. Im dłużej z Tobą mieszka, tym mniej jest myślą, a bardziej Tobą. Słowo na to pożyczamy od Gurdżijewa: krystalizacja.
Krystalizuje wszystko, czemu pozwolisz w sobie zamieszkać, także uraza i potrzeba posiadania racji. Dlatego warto wiedzieć, komu otwierasz drzwi.
