Przejdź do głównej zawartości

Intencja

Intencja to jedno zdanie o tym, po co coś robisz, do którego wracasz.

Wieczorem postanawiasz wstać wcześniej. Rano budzik wyłącza ktoś, kto tego nie postanawiał: zmęczony, w innym nastroju, z innymi sprawami na głowie. Obaj to Ty. Intencja nie zniknęła, ale w tej chwili nie ma jej kto pamiętać.

Dlatego intencję trzeba i mieć, i do niej wracać. Każdy powrót trochę ją wzmacnia. Silna intencja nie jest więc czymś, od czego się zaczyna, tylko czymś, co się wypracowuje.

Dwie rzeczy, które warto wiedzieć

Intencja ustawia to, co widzisz. Jeśli chcesz zrozumieć, usłyszysz w rozmowie argumenty. Jeśli chcesz mieć rację, w tej samej rozmowie usłyszysz tylko to, co ją potwierdza. Rozmowa jest ta sama, zmienia się to, po co słuchasz.

Przypomnienie musi być dla zmęczonego. Budzik nastawia ten, kto ma siłę i dobre chęci, a słyszy go ten, kto ich nie ma. Powrót do intencji powinien więc być tak mały, żeby nie wymagał silnej woli: jeden oddech i jedno zdanie w myślach.

Sprawdź na sobie

Jedno zdanie: zapisz intencję, przywiąż ją do porannej kawy i po tygodniu policz, ile razy pamiętałeś.

Źródła

O tym, że człowiek nie jest jednością i zapomina o własnych postanowieniach, mówi Gurdżijew we “Fragmentach nieznanego nauczania” Uspienskiego. O tym, że cel rozumowania zmienia jego wynik, mówią badania nad rozumowaniem motywowanym (Ziva Kunda, 1990).